Geplaatst 25 maart 2011

De afgelopen maanden hebben we in tal van kranten meer dan eens kunnen lezen hoe zeer dit kabinet begaan is met de zwaksten op de arbeidsmarkt. Ik hab zelfs teksten gezien waarin stond dat er straks tienduizenden werknemers die nu werkzaam zijn in de sociale werkvoorziening met werkloosheid worden bedreigd. Afgelopen woensdag kopte de NRC in het  katern binnenland nog met 'Fijne dienstverlening, maar voor hoe lang nog?' Toegegeven, er wordt stevig bezuinigd op participatie- en re-integratiemiddelen. En ook de loonkostensubsidie per werknemer in de sociale werkvoorziening wordt stapsgewijs naar beneden bijgesteld. Dat dwingt organsaties als Delta om nog veel meer dan nu al het geval is, werk te maken van 'zo regulier mogelijk en aangepast waar nodig'. De voorbeelden die in bijna elk krantenartikel worden aangehaald, betreffen veelal werknemers die al bij private en publieke werkgevers aan de slag zijn. Dat zou allemaal niet meer kunnen als de bezuinigingen onverkort doorgaan. De werkelijkheid is evenwel een andere. Het is juist de bedoeling dat er nog veel meer mensen 'naar vermogen' regulier aan de slag gaan. Dat ondersteuning geboden worden middels jobcoaching, werkgevers minder last hebben van tal van wetten en er voor de geleverde arbeidsprestatie wordt betaald. Zo'n beetje álle organisaties die actief zijn binnen de sociale zekerheid, zijn voorstander van één regeling voor mensen met een grote afstand tot de arbeidsmarkt. Ook de wet sociale werkvoorziening zal hierin deels of geheel  opgaan. We worden nu al uitgedaagd om na te denken over de toekomst. Dat is lastig als dat tegelijkertijd gepaard gaat met aanzienlijke bezuinigingen. Maar niet onoverkomelijk. Er is oog voor de doorlopende loonkosten en de rechten van de huidige sw-medewerkers. Daar zal een oplossing voor moeten komen want gemeenten kunnen dat financiële gat niet dichten. Er ligt volgens mij een veel interessantere uitdaging te wachten. Namelijk om samen met gemeenten en werkpleinen een nieuw vangnet te creëren voor werknemers die het in hun eentje niet langdurig redden op de reguliere arbeidsmarkt. Geen hangmat maar een dynamisch vangnet waarop altijd een beroep kan worden gedaan. Met voldoende prikkels en ondersteuning om aan de slag te blijven. Daar hebben we allereerst werkgevers voor nodig. 'Nou, ik ben er niet van overtuigd dat dat gaat lukken', hoor ik veelvuldig in mijn omgeving. Werkgevers zouden niet of nauwelijks bereid zijn om de zwaksten op de arbeidsmarkt bij zich te laten werken. Ik ben optimistischer en denk dat werkgevers daar wel dégelijk voor in zijn en dat ook al jaren laten zien. Of het allemaal van een leien dakje zal gaan? Nee, natuurlijk niet. Maar laten we elkaar ook niet voortdurend wijs maken dat de opdracht waarvoor we ons gesteld zien haast onmogelijk is om uit te voeren.