Geplaatst op 14 september

Na twee maanden reces - of zal ik maar gewoon vakantie zeggen? - is iedereen weer volop aan de slag. We zijn met z'n allen in afwachting van het definitieve wetsontwerp van de Wet werken naar vermogen.  Maar misschien nog meer, zien we uit naar het advies van de commissie van de Westerlaken. Die zal naar het zich laat aanzien, voor de zoveelste maal vertellen dat de enorme bezuinigen op zowel de Wsw áls het participatiebudget, zich niet laten verenigen met het inrichten van een nieuwe wet. Niet dat we dat niet allang wisten. VNG, Cedris en Divosa hebben namelijk meer dan eens hun grondige huiswerk openbaar gemaakt. Nee, daar hebben we een onafhankelijke commissie voor nodig die dat nógmaals onomwonden zal aantonen. Als het anders is, zal me dat zeer verbazen. Kortom, twee belangrijke arbeidsmarktpijlers worden binnen afzienbare tijd gepresenteerd. In mijn directe omgeving leeft in afwachting hiervan bij sommige mensen nog de opvatting dat we dus voorlopig nog niets hoeft te doen. Met als credo: 'Wie dan leeft, wie dan zorgt'. Uiteindelijk zullen de gemeenten het wel voor ons opknappen! Een begrijpelijke maar tegelijkertijd een achterhaalde gedachte. Helaas vaak moeilijk te weerleggen.  Volgens mij is het namelijk doodgewoon onze maatschappelijk plicht om nu reeds te anticiperen op de toekomst. Eén ding weten we namelijk zeker, er zullen geen bergen geld bijkomen en de contouren voor de toekomst liggen nagenoeg vast. Of het minder wordt? Natuurlijk, maar kniezen en in een hokje gaan zitten mokken is dan geen oplossing. Maar enkel de schouders eronder zetten. Gelukkig kom ik nog velen in mijn directe werkkring tegen die er net zo over denken.