Geplaatst op 4 november 2011

De nieuwe Wet werken naar vermogen begint nu pas echt zijn schaduw vooruit te werpen. Zowel bij de bijeenkomst van de VNG als bij de thema-ochtend van het ministerie van Sociale Zaken, was er dan ook sprake van een grote opkomst. Gemeenten zien een groot aantal taken op zich afkomen. Decentralisaties van begeleiding en dagbesteding uit de AWBZ, de jeugdzorg en momenteel bovenaan de agenda, de stelselwijziging in de sociale zekerheid. In het in 2008 verschenen rapport de Vries, met als titel 'Werken naar vermogen', werden de contouren van de toekomst geschetst. Menigeen riep toen: 'Zo'n vaart zal het wel niet lopen, deze storm zal ook wel weer overwaaien.'  Ik ben blij dat wij niet zo naïef zijn geweest en vroeg zijn begonnen. Maar als je tijdig begint, ervaar je ook dat de veranderingen die dit met zich mee zal brengen, bij velen pas veel later landen. We kunnen ons echter niet veroorloven te vervallen in de beroemde wet van de remmende voorsprong. Dat het besef  wat dit allemaal gaat betekenen voor sociale werkvoorzieningen voor velen nu heel dichtbij komt, moet serieus worden genomen. Dat brengt de broodnodige inspanningen en verplichtingen met zich mee om de ingeslagen weg van ge(s)laagd communiceren eens temeer voort te zetten. Maandag hebben we daar met kader en staf wederom bij stilgestaan en vooral ingezoomd op de vraag: 'Welke rol en taak pak jij nu in dit proces'. Niet vrijblijvend maar vanuit je functie en verantwoordelijkheid. Want de gedachte dat in een grote en complexe organisatie als Delta daar een handjevol mensen verantwoordelijk voor is, is natuurlijk een illusie. Bij communicatie heeft elke werknemer een taak met staf en kader voorop. Gevoed met inhoud, argumenten, en ook ruimte voor enige emotie. Alleen moeten we er samen voor zorgen dat die laatste niet de boventoon gaat voeren. Want anders verandert ge(s)laagd al snel in verlaagd communiceren.