Geplaatst op 31 januari 2013

Deze week ontving ik een uitnodiging voor een leergang in het kader van de ontwikkelingen in het sociale domein. Er was ook een begeleidend schrijven bij. In een van de eerste zinnen stond: 'Arbeidsontwikkeling is uit. Werken en loonwaarde genereren is in.'  Is dat zo of is deze zinsnede een wel erg bperkte opvatting van wat arbeidsontwikkeling is? Ik werk nu ruim vier jaar bij Delta en in die periode heb ik arbeidsontwikkeling altijd vanuit een drietal invalshoeken benaderd. Ja, uitleggen moest ik het wel. Maar daar is toch niets mis mee? Daarmee kon ik het boeiende werkveld schetsen aan eenieder die het wilde horen. De vrij enge invulling van het begrip - enkel vanuit de sociale werkvoorziening - heb ik vrij snel overboord gezet. Zeker toen er zelfs betekenissen als 'mensontwikkeling' op werden geplakt. Werknemers ontwikkelen zich. In het bedrijfsleven en bij publieke werkgevers. Ze wisselen van baan, blijven een leven lang leren en stoppen ervaringen en kennis in hun rugzak. De aandacht voor die ontwikkeling zorgt ervoor dat mensen - ook in tijden van een economische crisis - weer aan de slag kunnen. En wat te denken van de ontwikkelingen op de arbeidsmarkt zelf en de voortdurende zoektocht naar kansen om ook laaggeschoolde en kwetsbare burgers duurzaam te laten werken. En misschien nog wel het meest in het oog springend zijn de veranderingen in wet- en regelgeving die eraan gaan komen. De Participatiewet, die ons zal uitdagen om door slim samen te werken met burgers en werkgevers - en niet te vergeten met minder middelen - deelname aan het arbeidsproces voor deze groepen in de samenleving te realiseren. Als dat geen ontwikkelingen in relatie tot arbeid zijn!. Arbeidsontwikkeling in de enge zin is uit. In mijn optiek was het nooit in. Maar het staat nu meer dan ooit prominent op de agenda. Voor een andere naam kan altijd worden gekozen, maar laten we vooral de samenhang in de driehoek tussen arbeidsmarkt, werknemers en wettelijke kaders niet te snel uit het oog verliezen. Anders wordt het inderdaad enkel werken en loonwaarde genereren. Duurzame arbeidsparticipatie is een gelaagd begrip waarbij we voordurend op zoek moeten blijven naar die balans. Dat verhoudt zich prima tot zo efficiënt en effectief mogelijk werken. Kwaliteit en duurzaamheid laten zich echter niet altijd uitdrukken in een loonwaardepercentage.